تحول استفاده از صفات به‌عنوان قید در زبان انگلیسی

پدیده‌ی استفاده از صفات به‌عنوان قیدهای توصیفی در زبان انگلیسی، موضوعی است که در سال‌های اخیر توجه زیادی را به خود جلب کرده است. یکی از مثال‌های بارز این تغییرات، استفاده از واژه‌هایی مانند "very" و "real" به‌عنوان قیدهای تشدیدکننده است. این نوع استفاده، به‌ویژه در زبان محاوره‌ای، به‌طور فزاینده‌ای رایج شده و به‌نظر می‌رسد که در حال تبدیل به یک قاعده‌ی غیررسمی در زبان انگلیسی است.

در مورد واژه‌ی "very"، شواهد تاریخی نشان می‌دهد که این کلمه از قرن ۱۶ و ۱۷ میلادی به‌عنوان یک قید تشدیدکننده به کار رفته است. این واژه در اصل از زبان‌های مختلفی از جمله لاتین و فرانسوی نشأت گرفته و به تدریج در زبان انگلیسی به کار رفته است. به‌علاوه، واژه‌ی "real" نیز به‌عنوان قیدی که تنها برای تشدید به کار می‌رود، از استفاده‌ی صفتی آن در ترکیب‌های اسمی مانند "good turn" به‌وجود آمده است. این تغییرات نشان‌دهنده‌ی تحولی است که در زبان محاوره‌ای و به‌ویژه در زبان‌های اسکاتلندی و آمریکایی مشاهده می‌شود.

نمونه‌های دیگری از این نوع استفاده شامل عبارات "scary smart" و "crazy good" است که در دهه‌های اخیر به‌طور گسترده‌ای در مکالمات روزمره و رسانه‌ها به کار می‌رود. این عبارات به‌خوبی نشان‌دهنده‌ی این واقعیت هستند که زبان به‌طور مداوم در حال تحول است و قواعد آن به‌ویژه در مکالمات غیررسمی ممکن است به‌طور قابل توجهی تغییر کند.

با این حال، این نوع تغییرات زبانی به‌راحتی قابل تعمیم نیستند و نمی‌توان هر صفتی را به‌عنوان قید به کار برد. به‌عنوان مثال، عبارات مانند "*bewildering(ly) odd" یا "*total(ly) flat" به‌طور طبیعی در زبان انگلیسی پذیرفته نمی‌شوند. این نشان‌دهنده‌ی وجود محدودیت‌هایی در استفاده از صفات به‌عنوان قید است که باید در نظر گرفته شوند.

این برای مخاطبِ حرفه‌ای یعنی چه؟ مترجمان و زبان‌شناسان باید به این تغییرات زبانی توجه کنند و در هنگام ترجمه یا تدریس زبان، به تفاوت‌های بین زبان محاوره‌ای و رسمی دقت کنند. همچنین، آگاهی از روندهای زبانی جدید می‌تواند به بهبود مهارت‌های زبانی و ارتباطی کمک کند.