تأثیر نژاد بر یادگیری زبان در کودکان استرالیایی

تحقیقات اخیر در حوزه زبان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد که دو زبانی بودن در دوران کودکی به‌عنوان یک هدیه برای برخی کودکان تلقی می‌شود، در حالی که برای دیگران به‌عنوان مانع یا مشکل شناخته می‌شود. این مطالعه که بر روی ۸۵ مقاله خبری منتشرشده در رسانه‌های بزرگ استرالیایی بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ انجام شده، به بررسی نحوه‌ی بازنمایی یادگیری زبان در کودکان مختلف بر اساس موقعیت نژادی آن‌ها پرداخته است.

در این پژوهش، مشخص شد که رسانه‌ها به‌طور سیستماتیک از چارچوب‌های ایدئولوژیک متفاوتی برای توصیف یادگیری زبان کودکان استفاده می‌کنند. به‌عنوان مثال، یادگیری زبان‌های اضافی برای کودکان سفیدپوست و یک‌زبانه به‌عنوان یک مزیت رقابتی و اقتصادی معرفی می‌شود، در حالی که برای کودکان چندزبانه، به‌ویژه از خانواده‌های بومی یا مهاجر، این زبان‌ها به‌عنوان موانع یادگیری و مشکلاتی برای موفقیت تحصیلی تلقی می‌شوند. این تضاد در نحوه‌ی بازنمایی یادگیری زبان به وضوح نشان‌دهنده‌ی تأثیر نژاد بر درک اجتماعی و فرهنگی از چندزبانی است.

به‌طور خاص، در رسانه‌های استرالیایی، یادگیری زبان‌هایی مانند ماندارین یا ژاپنی برای کودکان سفیدپوست به‌عنوان راهی برای «آینده‌سازی» و کسب مزیت‌های اقتصادی توصیف می‌شود. در مقابل، برای کودکان بومی و مهاجر که به زبان‌های خود در خانه صحبت می‌کنند، این زبان‌ها به‌عنوان موانع و مشکلاتی در نظر گرفته می‌شوند که نیاز به مداخله دارند. این رویکرد نه‌تنها به تداوم نابرابری‌های اجتماعی کمک می‌کند، بلکه به شکل‌گیری تصورات منفی درباره‌ی زبان‌های غیرانگلیسی و گویندگان آن‌ها منجر می‌شود.

این برای مخاطبِ حرفه‌ای یعنی چه؟ این نتایج نشان می‌دهد که در سیاست‌گذاری‌های آموزشی و رسانه‌ای باید به دقت به نحوه‌ی بازنمایی زبان‌ها و گویندگان آن‌ها توجه شود. به‌ویژه، ضروری است که زبان‌آموزی در زمینه‌های چندزبانه به‌عنوان یک مزیت و نه یک مانع تلقی شود تا از نابرابری‌های زبانی و فرهنگی جلوگیری شود.